يكى او بود ، و سپس دست ارادت بدامان مرحوم نور عليشاه زد و از رونقعلى شاه تربيت و تلقين يافته بكمال رسيد و از نور عليشاه باجازهء ارشاد طالبين و لقب معطر على سرافراز گرديد . و چون فتحعلى شاه ، مظفر عليشاه را بطهران خواست او همراه بود و چندى در آنجا توقف كرده پس بهمدان رفت و دير زمانى هم در آنجا زيست ، و در بلوك جيحون‌آباد همدان ، مرحوم حاج محمد خان قراگوزلو كه در ( 1240 ) بيايد دست ارادت به دو داده و بمدارج بلند رسيد ، و مختصر ، بار ديگر فرمان فتحعلى شاه بآمدن او بطهران صادر گرديد و بنا بسعايت اهل فساد بأمر سلطان او را به چوب بستند ، و فرج اللّه خان نسقچىباشى چندان چوب و تبرزين به آن سرحلقهء اهل يقين زد كه پس از شش هفت روز در اين سال بجنان جاويدان خراميد و در امامزاده سيد ناصر الدّين معروف به سيد نصر الدّين در طهران دفن شد . معطر عليشاه ، شعر هم مىگفته و نوشته‌اند كه جذبهء او بر سلوك غالب بود . و اين رباعى را از وى نقل كرده‌اند : زنهار دلا بدهر مايل نشوى * و ز حق نشوى نفور و باطل نشوى در عالم بىوفا كه خواب است و خيال * يك‌لحظه ز ذكر دوست غافل نشوى و از كلمات سابقه چنين برآمد كه او از پرتو تربيت و تدريس چند نفر بدرجات كمال رسيده : اول : مرحوم نور عليشاه كه در ( ج 2 سال 1212 ص 443 عنوان 188 ) گذشت . دويم : مظفر عليشاه كه نيز در همان جلد ( سال 1215 ص 556 عنوان 223 ) گذشت . سيم : رونقعلى شاه كه در ( 1230 ) بيايد . * ( 251 - تولد آشفته ، شاعر دزفولى ) * وى مرحوم سيد محمد باقر بن سيد مهدى بن سيد محمد على كاشانى و خود از بزرگان شعراء مائه سيزدهم و چهاردهم است كه در اين سال متولد شده و در جوانى تحصيل علوم ادبى و شرعى